පස් වෙනි දිගහැරුම

අපි පදික වේදිකාව දිගේ ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ගියා. ඒ එන අතරතුරේදි අපූර්වට මුණගැහුණේ පුදුම යාලුවෝ තොගයක්. ඒ යාලුමිත්‍රාදීන්ට හායි, හලෝ, කිය කිය එන්නම අපට ගොඩක් වෙලා ගියා මම හිතන්නේ.
"මෙන්න මෙතන තමා ටොරිංටන් එක." අපූර්ව නැවතුනේ කොන්ක්‍රීට් වලින් හදපු  උද්‍යානයක් ලඟ. ඒකෙ තැනින් තැන වවපු බෝගන්විලා මල් පඳුරු මම දැක්කා.
"මෙතනද බස් ගහන්නේ?"
මම ඇහුවේ ඒ හරියේ නම් පේන්න බස් නොතිබුණ හන්දා. එහා පැත්තේ ඔරලෝසු කණුව ලඟ නම් බස් පෝලිම් ගැහි ගැහී තියෙනවා මට පෙනුනා.
"ඔයාට නුවර ගැන සාමාන්‍ය දැනීමක් වත් නෑනෙ අක්කි. ඔහොම නම් මෙහේ ඉන්න බෑ."
අපූර්ව කිව්වේ ඇස් කරකවමින්.
"ඒකට කමක් නෑ. මම මෙහේ නවතින්න එන්න අදහසක් නෑනෙ." මම කිව්වා.
"කවුද දන්නේ?" අපූර්ව මා දිහා බලලා කිව්වා.
මම ආයෙම මුකුත් කියන්න කලින් අපූර්ව පඩි පෙලක් බැහැලා මාවත් එක්කගෙන ගියේ පාර යතින් තිබුණ බිම් ගෙයක් ඇතුලට. එතන හතර මං හන්දියක් වගේ හතර පැත්තට පඩිපෙලවල් තිබුණා. වෙලඳසැල් තිබුණා, මිනිස්සුත් ගොඩක් හිටියා. මම මීට කලින් මෙතනට ඇවිත් තිබුණේ නැහැ.
"කොහෙද මල්ලි අපි මේ යන්නේ?" මම වටපිට බැලුවා.
"මේක මගී උමං මාර්ගයක්. පාර දිගේ ගිහින් වාහන අස්සේ පාර පනින එක වලක්වන්න තමා මිනිස්සුන්ට දෙපැත්තට මාරු වෙන්න මේක හදලා තියෙන්නේ."
අපූර්ව පැහැදිලි කළා.  නුවර මම හිතුවට වඩා කොච්චර සංකීර්ණද? නුවර එක්ක සසඳද්දි අපේ ගම කොච්චර පුංචිද කියලා මට හිතුණා.
කොහොම කොහොම හරි අපි එහෙන්මෙහෙන් රිංගලා  ඇවිත් බස් එකකට නැගලා වාඩි වුණා.
"හප්පෝ...මට කලන්තේ වගේ. මීට හොඳයි අතනින්ම බස් එකකට නැග්ගා නම්. අපි කොච්චර දුර ආවද?"
මම පවන් සලා ගන්නා ගමන් කිව්වා. මට හොඳටම දාඩියත් දාලයි තිබුණේ. අපූර්ව හිනා වුණා.
"ටික දවසක් යද්දි හුරු වෙයි. මිනිස්සු අනික් සත්තුන්ට වඩා හරි ඉක්මණට ඕන දේකට අනුවර්තනය වෙනවනේ" අපූර්ව කිව්වා.
ඇති ඇති. මට දැන් මානව පරිණාමය ගැනත් අහන්න බෑ." මම කිව්වා.
බස් එකේ දෙතුන් දෙනෙකුට වඩා මෙවෙලේ හිටියේ නැහැ. අපූර්ව අතේ තිබ්බ පොත රෝල් කර කර වට පිට බල බල හිටියා.
"අපි බිස්කට් කමුද?" මම මේ පාර ඇහුවාම අපූර්ව බෑ කිව්වේ නෑ. කොහොම වුණත් සෙනග හුඟක් පිරෙන්න කලින් අපූර්ව බිස්කට් කාලා ඉවර වුණ එක ගැන නම් මම සතුටු වුණා.

"කවුරුහරි අපේ ගෙදර ගිහින් කියයිද දන්නේ නෑ මම ගෑණු ළමයෙක් එක්ක ජෝඩු දාලා බස් එකේ ආවා කියලා."
බස් එකෙන් බැහැලා එන අතරතුර අපූර්ව මට එහෙම කිව්වා. මගේ හිත යන්තම් නොසන්සුන් වුණා.
"හරි වැඩේ. ඉතිං මොකද කරන්නේ?" මම ඇහුවේ පුංචි බයකුත් හිතේ තියාගෙන.
"මොනා කරන්නද ඇත්ත කියනවා මිසක්."
"ඔව්. ඔව්.  ඒක තම හොඳ" මමත් හිස වැනුවා.
ඒ පාර අපූර්ව මහ හයියෙන් හිනා වෙන්න ගත්තා. මම ඔහු දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්.
"ඇයි හිනාවෙන්නේ?"
"හයියෝ... ඔයා නම් හරිම සිලී අක්කි. ඔයා මේ බය වෙලා ඉන්නේ හරියට එහෙම දෙයක් වෙලා වගේනෙ. මම ගැන එහෙම හිතන්නෑ අපේ අම්මි. එයා මම ගැන හොඳට දන්නවා. බය වෙන්න එපා. මම විහිලුවට කිව්වේ"
මම නැවතිලා අපූර්ව දිහා බැලුවේ අමනාපෙන්. ඔහු ඒ පාර හිනා වෙන එක නවත්තලා මා ලඟට ආවා.
"අපි යමු නේ? වෙලා යනවා."
අපූර්වට තිබ්බේ හරිම අමුතු ගතිගුණ. වෙලාවකත හරිම හොඳයි. වෙලාවකට නපුරුයි. ඒත් ඔහු අක්කාවයි, මාවයි ආශ්‍රය කලේ බොහොම දයාබරත්වයෙන් කියලා කල් යද්දි මට තේරුණා.ඒ සමහරවිට ඔහුගේ එකම සොහොයුරියත් පිටරටක උන්නු නිසා වෙන්න ඇති. හුඟාක් දවස් වල පංති ඇරිලා එද්දි අපූර්ව මට මුණගැහුණා. මටත් නොදැනීම මම ඔහුගේ චරිතයට ඇලුම් කරන්න පටන් ගත්තා.මම හිතුවේ ඒ  මට කවදාවත් මල්ලියෙක් නොහිටපු නිසා වෙන්න ඇති කියලයි.

සිව්වන දිගහැරුම

"අමා බුද්ධාගමේ නේද?" පංති අහවර වෙලා බස් නැවතුමට අවිදගෙන එන අතරතුර මම අමා ගෙන් ඇහුවා. අමා මම දිහා බැලුවේ පුදුමෙන් වගේ.
"ඔව්. ඇයි එහෙම අහන්නේ?"
"හපෝ... බය වෙන්න එපා. මම නිකම් ඈහුවේ. මට ආසයි මාලිගාවෙ යන්න අමා. අපි දවසක යමුද?"
"ඇයි ඔයා මාලිගාවේ ගිහින් නැද්ද?" අමා ඇහුවා.
"ඔය ඉතිං ...ගිහින් තියෙනවා තමයි. ඒත් ආයෙ ආයෙ යන්න ආසයි. කොච්චර ගිතත් ඇති වෙන්නේ නෑ.'
අමා කට කොනකින් හිනාවුණා.
"හරි හරි. යමු යමු.හැමදාම වුණත් යන්න නම් බැරියැ."
"හැමදාම නම් බෑ. අපි කලින් ක්ලාස් ඉවර වුනු දවසක යමු."
අම්මා හිස වනුවා.
දැන් පංති යන්න පටන් අරන් ටික කලක් ගිහින් හන්ද යන එන ගමන මට හුරු වෙලයි තිබුණෙ.ඒ නිසා හමදාම හර්ෂි අක්ක එනකල් ඉන්න ඕන වුණේ නැහැ.
"මම එහෙනම් යනවා මෙත්මා. පරිස්සමෙන් යන්න."
අමා ක්වීන්ස් හෝටලය ලඟදි මගෙන් සමු ගත්තා.මම හෙමිහිට අම්පිටියේ බස් නැවතුම ලඟට පියවර මැන්නා.
වැඩ අහවර වෙලා යන මිනිස්සු, ඉස්කෝලෙ ළමයි, වැව රවුමේ තැන තැන උන්නු හිඟන්නෝ මගේ ඇස ගැටුනා. මේ නන්නාඳුනන මිනිස්සු මැද මමත් තනි වෙලා නේද කියලා මට හිතුණා. ඒත් කවදාහරි අපි අපේ දේවල් තනියෙම කර ගන්න ඉගෙන ගන්න ඕන නේ. මම පටන් අරන් තිබුණේ පළවෙනි පාඩම.මෙහේ පරිසරය, ජීවන රටාව ඒකට තෝතැන්නක්.ජීවිතේ මේ තරම් කටුක බව, අමාරු බව මට මෙහේදි තරම් වෙන කොහේදිවත් මට දැනිලා තිබුණේ නැහැ.තනියෙම හුඟක් දේවල් කර ගන්න වෙද්දි මට තේරුම් ගියා මම තව දුරටත් ගෙදරට වෙලා නට නට හිටපු පුංචි කෙල්ල නෙවෙයි කියලා. ජීවිතේ වගකීම් වල බර මට දැනෙන්න පටන් අරන් තිබුණා.
"මෙත්මා..." මගේ කල්පනා දැහැන බිඳුනේ කවුදෝ මට කතාකරන හඬින්. මම කලබල වුණා. මේ නුවර නගරයේ මට නමින් කතා කරන්න උන්නේ හර්ෂි අක්කා විතරයි.මම ඉක්මණට පිටිපස්ස හැරිලා බැලුවා.මගේ තිගැස්ම අඩු වෙන්න පටන් ගත්තේ මා ලඟට හිනාවෙමින් එමින් උන්නු අපූර්ව දැකලා.මට පුදුමයකුත් නොදැනුනා නෙවෙයි.
"සොරි නම කියලා කතා කලාට. අක්කි කියලා කෑ ගහන එක හරි නෑ කියලා හිතුණා." අපූර්ව කිව්වේ හති දම දම.
"මම ඒත් බැලුවා කවුද කියලා මගේ නම අඬගැහුවේ" මම හිනාවක් මුවට නගා ගත්තා.
" දේවානම්පියතිස්ස රජතුමා වගේද?" අපූර්ව ඇහුවා.
"ඒ කිව්වේ?"
"ඇයි අර මිහිඳු හාමුදුරුවෝ ඇවිත් තිස්ස තිස්ස කියල රජතුමාට කතා කලාම, රජතුමා වටපිට බැලුවලුනේ නේද කවුද මේ තමන්ට නම කියලා කතා කරන්න තරම් නිර්භය කෙනා කියලා...."
අපූර්ව කිව්වාම මට හොඳටෝම හිනා ගියා.
"අනේ නෑ. එහෙම නෙවෙයි.මම අඳුරන අය මෙහේ අඩුයි නේ. ඒකයි මම පුදුම වුණේ කවුද කියලා.ඉතින් මල්ලි මොකද මේ අද පයින්. තාත්තා අවේ නැද්ද?"
මම අපූර්ව එක්කම ඉස්සරහට ඇවිදගෙන ආවා.
"ඩැඩා හැමදාම එන්නේ නෑ අක්කි. වැඩ කලින් ඉවර වුණ දවසක තමා එන්නේ."
"එහෙමද? එතකොට ඔයා හවස් වුණේ මොකෝ?"
"අද අයි. ටී. ක්ලබ් එකේ රැස්වීමක් තිබ්බා හවස. මමයි ඒකෙ ප්‍රෙසිඩන්ට්. අපි හදන්නේ ප්‍රදර්ශණයක් කරන්න. ඒ ගැන කතා කර කර ඉඳලා හවස් වුණා. දැන් නම් හොඳටම බඩත්ගිනියි."
මට අපූර්ව ගැන දුකක් දැනුනා. ඇත්තටම දැන් කාලෙ  ඉස්කෝලෙ  ළමයින්ට මොන තරම් වැඩ ද? ඒ එක්කම මට මතක් වුණා අමා එක්ක කන්න දවල් ගත්තු බිස්කට් එක.
"මම ගාව බිස්කට් තියෙනවා දෙන්න ද?" මම ඇහුවා.
"අනේ එපා අක්කි තෑන්ක්ස්. දැන් ඉතිං ගෙදරම ගිහින් කනවා"
"ගෙදර යන්න අඩුම ගාණෙ තව විනාඩි විස්සක් වත් යයි. මෙන්න මම බිස්කට්  එක එළියට ගත්තා. කන්න."
මම බිස්කට්  එක එළියට අදින ගමන් කිව්වා.අපූර්ව ඇස් ලොකු කරගෙන මා දිහා බැලුවා.
"මෙතන? මෙතන කන්න බෑනේ අක්කි. දැන් ඕක අදින්න එපා."
"අනේ ලමයෝ මෙතන කෑවට මක් වෙනවද? මොකෝ කනවා කියන්නේ නරක වැඩක්යැ? පොලිසියෙන් අල්ලන්නේ නෑ, කන්න."
මම බල කලා.
අපූර්ව මං දිහා බලලා ටිකක් කල්පනා කලා.
"ඕක දා ගන්නකෝ. අක්කි මේ... දැන් මෙතනට එන බස් සේරම එන්නේ සෙනග පිරිලා ඉතිරිලා. හිට ගෙන හිර වෙලා යන්න ගියාම ඔයාට එපා වෙයි.මං කියන්නද අපි ටොරිංටන් එක ලඟට ගිහින් නැගලා එමු. ඉඳගන්නත් පුලුවන් නේ."
අපූර්ව ඊට පස්සේ මට කිව්වා. මමත් ඒකට කැමති වුණේ බස් වල තිබ්බ තදබදය මටත් ඇති වෙලා තිබුණ හන්දා.
"ටොරිංටන්  එක ලඟට හුඟක් දුරද?" මම ඇහුවේ වැව රවුම ලඟින් හැටන් නැෂනල් බැංකුව පැත්තට පාර පනින ගමන්.
හවස කියලා වෙනසක් තිබුණේ නෑ, පාරේ හැම වෙලේකම වාහන මහ ගොඩක් එහාට මෙහාට ගමන් කරමින් තිබුණා.
"මෙහේ පාර මාරු වෙන්න තමා බය. මට තාමත් හුරු නෑ වගේ." මම පදික වේදිකාවට ගොඩ වෙලා අපූර්වට කිව්වා.
"හ්ම්. ඔව්. තනියෙම යද්දි නම් හුඟක්ම පරිස්සම් වෙන්න ඕන."