සත් වන දිගහැරුම

"අක්කිලාගේ රිසල්ට්ස් ඒවි නේද ලබන මාසෙ විතර?"
අපූර්ව ඇහුවා. අපි උන්නේ බස් නැවතුමේ. මම හිස වනලා ඔව් කිව්වා. අපි මුණගැහුණේ සති දෙකකට විතර පස්සෙ. ඒ අපූර්ව මොකක්දෝ වැඩකට කොලඹ ගිහින් උන්නු හන්දා.
"පාස් වෙලා තිබුණොත් කැම්පස් යනවා නේද?"
මට සුසුමක් හෙලුණේ ඉබේටම. මම වැව රවුමේ ඈත කෙලවරක ඇස් රැඳෙව්වා.
"මම දන්නේ නෑ මල්ලි"
අපූර්ව මම දිහා පුදුමෙන් වගේ බැලුවා.
"ඒ මොකද?"
"අපේ අප්පච්චි ඒකට කැමති නෑ. ගියත් යන්න වෙන්නේ පිටරට එකකට තමා. ඒකත් කියන්න බෑ."
අපූර්ව මා දිහා බලාගෙනම මොහොතක් හිටියා.
"ඔයාගේ අප්පච්චි ස්ටර්න් ද?"ඔහු ඇහුවේ සැකෙන් වගේ.
මම ආයෙම හිස වැනුවා.
"ඔයා අප්පච්චිට බයද?" ඔහු එහෙම අහද්දි මට දැනුනේ අසරණ කමක්.
"අප්පච්චිට හැමෝම බයයි"
"ඇයි ඒ? එයා චන්ඩියෙක්ද?"
"අනේ නෑ. ගොද වෙලාවට අප්පච්චි හරි හොඳයි. ඒත් දෙයක් කිව්වොත් කිව්වාමයි. හරි සැරයි"
අපූර්ව නිහඬව අහගෙන හිතියා. මමත් මොහොතක් පරේ වාහන එහාට මෙහාට යන දිහා බල්ලගෙන හිටියා.
"ඔයා මෙහෙදි ඉන්නේ දුකින් කියලා හර්ෂි අක්ක කියනවා. ඒ මොකද?"
අපූර්ව ඇහුවාම මට දැනුනේ මගේ හිත කඩා වැටුණා වගෙයි.අපූර්ව ඒක ඇහුවේ ගොඩාක් දයාබරත්වයෙන් කියලා මට හිතුණා.මම හිනාවෙන්න උත්සාහ කලා.
"අක්කා එහෙම කිව්වද?"
"හ්ම්ම්. මටත් ඒක නොදැනුනා නෙවෙයි"
මගේ උගුර හිරවෙලා, අස් දෙක උණුසුම් වෙනවා මට දැනුනා. ඒත් මේ ආගන්තුකයා ඉදිරියේ මට අඬන්න ඕන වුනේ නැහැ. මම දිග සුසුමක් හෙලුවා.
"ඔයා හුඟක් දේවල් හිතේ තද කරගෙන දුකින් ඉන්නව. ඇයි කාට හරි කියලා හිත සැහැල්ලු කර ගන්නේ නැත්තේ?"
අපූර්ව ඇහුවා.
"අපි යමු..." මම ඔහු කිව්ව දේ නෑහුණා වගේ කිව්වා.
"ඇයි ඔයාට මට කියන්න බැරි?" අපූර්ව ආයෙම ඇහුවා.
මම අපූර්ව දිහා බැලුවේ වේදනාවෙන්. ඇත්තටම වෙලාවකට මේ නගරය මට කොච්චර එපාවෙනවද, මට ගෙදර යන්න කොච්චර ඕනෙද, අම්මා, නංගි , අයියා නැතිව මට කොයි තරම් පාලුද කියලා මතක් වෙද්දි ආයෙමත්  ඇස් වලට කඳුලු පිරුනා.
අපූර්වගේ කුතුහලය පිරුණ ඇස් දෙක ලොකු වුනා.
"ඔයා අඬනවා අක්කි.." අපූර්ව කලබල වෙලා. ඔහු ඉක්මණට සාක්කුවට අත දාල ලේන්සුවක් අරන් මට දික් කලා.
"ප්ලීස් අඬන්න එපා. අනික මෙතන. ඔයාටමයි හොඳ නැත්තේ. අපි ගෙදර යමු" ඔහු වටපිට බලල කිව්වා.
බස් එකක නැගලා ගෙදරට යන පාර අසල බහින තුරුම ඊට පස්සේ අපි කතා කලේ නැහැ. මම  හිතට දහ අතේ දුවන්න ඉඩ දීලා ඔහේ උන්නා.
"අක්කි මේ සෙනසුරාදා මම එන්නද ඔයාගේ ක්ලාස් එක ලඟට?" ගෙදරට ලං වෙද්දි අපූර්ව එහෙම ඇහුවා. මම කියන්න දෙයක් හිතන්නත් කලින් ආයෙම ඔහුම කතාකලා.
"මං එනවා. මං එනකල් ඉන්න"
මට කිසි දෙයක් කියන්න ඉඩ නොදීම ඔහු  ගේට්ටුවෙන් ඇතුලට ගියේ මට අතකුත් වනාගෙන.
ඉස්සර ගෙදර ඉන්න දවස් වල එළියට ඇවිදින් නංගි එක්ක වලාකුලු පාවෙලා යන හැටි බලන්න මම පුරුදු වෙලා හිටියා.වලාකුලු විවිධ හැඩ මවමින් අහසේ පාවෙලා යද්දි මමයි නංගියි තරඟෙට ඒවයේ හැඩ ගැන මත පල කර කර ගෙවපු කාලෙ මතක් වෙද්දි ආයෙම හවස තිබුණ මූසල අඳුරු හැඟීම හිත වසා ගත්තා. මෙහාට ඇවිත් මාස දෙකකට වැඩි කාලයක් ගත වෙලා තිබ්බත් තාමත් මාව ගෙදර එක්ක යන්න අප්පච්චි ආවේ නැහැ.
"පුතා වට් ආ යූ ඩුයිං දෙයා? කම් ඉන්, ඉට්ස් සෙවන් තර්ටි නව්'
මම පියවි ලෝකෙට ආවේ ඒ හඬින්. මම ඇරලා තිබ්බ ජනේලෙන් පිටත බැලුවා. මට මෙතනට අපූර්වගේ ගෙදර මිදුල පෙනුනා. මම දැක්ක කවුරු හරි මිදුලේ ඇවිද ඇවිද ඉන්නවා. ඒ අපූර්ව වෙන්න ඇති කියලා හිතන්න අමාරු වුනේ නැහැ. මම ජනේලෙ වහලා ලඟ තිබුඅන් පුටුවට බර වුණා.ජනෙල් වීදුරුවෙන් වටේට තිබ්බ ගෙවල් වල වහලවල් වලට උඩින් අහසේ පායලා තිබුණ තරු දැක්කාම මට ඉබේම ගීතයක් මතක් වුණා මං ආස කරන.
'හිරු හැපී හඬන සයුරේ
තරු කඩා වැටෙන මොහොතේ
ඔබ සොයා ගනිමි දඟ කරන තාරුකා
යුවලක් ලඟ අහසේ...
ලොව නිදි ගත් මේ යාමේ...'
මගේ හිත ආයෙම අතීතෙට දුවලා ගියේ මටත් නොදැනීම.

"න්..න..න්.. නංගි නෙලුම් මැඩම් ගි...ගියාද?"
දවසක් මම ඉස්කෝලෙ ඇරිලා ගෙදර යන්න ලෑස්ති වෙද්දි මා ලඟට ආපු කලිඳු අයියා ඇහුවා. මම ටිකක් වෙලා ගල් ගැහිලා වගේ එයා දිහා බලගෙන් උන්නා.කවදාවත් එයා මට මෙහෙම කතා කරලා තිබුණේ නැහැ.
"අම්මා..ම්ම්ම්..අද කලින් ගියානේ අයියා.." මම අමාරුවෙන් වචන ගැට ගහ ගත්තා.
කලිඳු අයියා දකිද්දි මට මේ සිද්ධ වෙන දේ මොකක්ද කියලා මට තේරුණේ නැහැ. ඒ අහිංසක තරු ඇස් මාව පුදුම විදියට නොසන්සුන් කලා.
"ට්..ටීච මේක දාලා ගිහිං." ඔහු මට පොතක් දික් කලා. ඒ අම්මගේ දිනපොත.
"ආ..අනේ තෑන්ක්ස්. අම්මට මේක ඕනමයි"
"අදෝ ගොතයා.. උඹ දැන් එහෙනම් නෙලුම් පොහොට්ටුවකද වහන්න යන්නේ?"
මම දිනපොත අතට ගන්නවත් එක්කම ඇහුණ හඬින් අපි දෙන්නම ගැස්සුණා. ඒ භානුක අයියයි ඒයාගේ සගයෝ ටිකයි. කලිඳු අයියා බිම බලා ගත්තේ දුකෙන්ද, ලැජ්ජාවෙන්ද කියලා මත තේරුණේ නැහැ. මට ආවේ තරහක්.
"අයියා දුරද ඉන්නේ?" මම භානුකව ගණන් නොගෙන ඇහුවා.
කලිඳු අයියා ඇස් ඉස්සුවාම ඒ ඇස් වල තිබුණ හැඟීම දරා ගන්න බැරිව මට බිම බැලුණා. කලිඳු අයියාට තිබුණේ පුදුමාකාර දොඩමලු ඇස් දෙකක්.
"ඔව්. හාවාඑළියේ. ඇයි එහෙම අහන්නේ?"
"නිකං. ඒක නෙවෙයි, භානුක අයියාලා තාමත් ඔයාට කරදර කරනවද?"
මම පඩිපෙලක් පහලට බැස්සා.
කලිඳු අයියා අහිංසකව හිනා වුණා.
"ඔයාට පිං සිද්ධ වෙන්න නෑ"
'අනං මනං කියනවා නේද ඒ වුණාට?" මම ඒ පාර ඇහුවා.
"මම ගණං ගන්නේ නෑ. එහෙනම් මම යනවා නංඟි" කලිඳු අයියා ඉක්මණට කතා කරද්දි වැඩිය ගොත ගැහෙන්නේ නෑ. මම ඔහු යන හැටි බලාගෙන උන්නා. ඔහු තලෙලු වුණත් අමුතු සුන්දර පෙනුමක් තිබුණ බව මට අදටත් මතකයි.
"අනේ අම්මේ මෙයාට කම්පියුටරේ හදලා දුන්නට වඩා හොඳයි වහලම තිබ්බානං"
අක්ක පුංචම්මත් එක්ක කාමරේට ආවේ එහෙම කියාගෙන. මගේ කලපනාවන් සේරම විසිරුණා.
පුංචම්මා මගේ ලඟින් ඇවිත් ඉඳගත්තා.
"ආ හරි වැඩක් නේ. ඔයාට පේන්න ඕක ලඟට වෙලා ඉන්න ඕනේද? මම එකේ වැඩ කරන්නේ නැද්ද පුංචම්මේ?"
මම පුංචම්මගේ උරහිසින් හිස තියා ගත්තා.
"අද උදේ ඉන්දිගේ අප්පච්චි කෝල් කලා"
පුංචම්මා කිව්වාම මම ටිකක් කලබල වුණා. 
"මොනවද කිව්වේ?"
"හෙට අනිද්දා දිහාට ඇවිත් යන්න එනවා කිව්වේ.ඔයා ගැන විස්තරත් ඇහුවා."
"එහෙමද?"
"ලොකු අප්පච්චි ගේ කැනඩා ගමන මොකද දන්නේ නැහැ?"අක්කා ඇහුවා.
"ඒක ඉක්මණට හරි යයි කිව්වේ. සුදීප කෙසේ වෙතත් කෙල්ලෝ දෙන්නව නම් අරන් යනවලු"
පුංචම්ම කිව්වාම මගේ හිත කීරි ගැහුණා. අක්කා මං දිහා බැලුවේ අනුකම්පාවෙන් වගේ.
"අපි අකමැති වුණත් අප්පච්චි කරන්නේ අප්පච්චිට ඕන දේ නේ." මම එහෙම කිව්වේ හිතේ අමාරුවෙන්. පුංචම්මා මුකුත් නොකියා මගේ හිස අත ගෑවා.
"හිරු වෙලාව කීයද?" මම ඇහුවේ හතරවෙනි පාරට. අපි උන්නේ පංතියේ අභ්‍යාසයක් කරමින්. හිරුණි පොතෙන් ඇස් ඉවතට අරන් මා දිහා බැලුවා.
"මොකෝ මේ පැයෙන් පැයට වෙලාව අහන්නේ? මම ට්යිම් කීපර් කෙනෙක් කියලා හිතුවද? අද නං මොකක් හරි දෙයක් වෙලා මෙයාට අමා." හිරුණි පෑනේ මුදුන හප හප කිව්වා.
අමා අපි දිහා නොබලම කතා කලා.
"හ්ම්ම්. මටත් තේරුණා"
"ඉතිං වෙලාව කියන්නකෝ"
"දොලහට දහයයි" හිරුණි ඒ පාර කිව්වා.
අද පන්තියට ආපු වෙලේ ඉඳලා මම උන්නේ හරිම නොසන්සුන් කමකින්. මට දැනුනේ හිතේ ගිනි ගොදක් පත්තු කරලා වගේ හැඟීමක්. වෙලාව ඇහුවාම ඒ ගින්න උගුරටම පැතිරෙනවා වගේ මට දැනුනා. මම පෑන කරකවකවා කල්පනා කලේ අපූර්ව අද මොකටද එනවා කිව්වේ කියලා.අපි වෙන්දට ඕන තරම් මුණගැහිලා තිබුණත් කලින් මෙහෙම කතා කරගෙන මුණගැහිලා නැහැ. එක අතකට මම මෙහෙම මොකට සැලෙනවද කියලා මටම හිතා ගන්න බැරි වුනා.
කොහොමින් හරි ඒ පැය කීපයේ මොනවත්ම වැඩක් කර ගන්න මට හිත එකතැන් කරගන්න බැරි වුණා.
පන්තිය අහවර වෙලා පිටතට එද්දි මගේ හද ගැස්ම එළියටත් ඇහෙන තරම් වැඩි වෙලයි තිබුණේ. මම වට පිට බැලුවා.
"මොකද ඉන්දි? ඔයා වෙනස් අද?" අමා මං දිහා සැකෙන් වගේ බලලා ඇහුවා.
"මුකුත් නෑ"
මම ආයෙමත් වට පිට බලුවේ අපූර්ව පේන්න නොහිටි හන්දා. මම ආයෙමත් හැමතැනම සිසාරා බැලුවත් අපූර්ව නං පේන්න හිටියේ නැහැ.  මගේ හිත පොඩිත්තක් සැලුණා.   හිතට පුංචි දුකක් දැනුනේ ඇයි දන්නේ නැහැ. මම ඒ පාර වෙනසක් නොපෙන්වා අමාලත් එක්ක එකතු වුණා.
"අපි එහෙනම් යනවා ඉන්දි..."පුරුදු තැනදි අපි වෙන් වුණා.
මම බස් නැවතුමට ආවේ අපැහැදිලි සිතින්. 'අපූර්ව නාවේ මොකෝ?' මම කල්පනා කළා. ඒ එක්කම මට පිටිපස්ස බැලුණේ නිකමට වගේ. මගේ පාද ඉබේම නතර වුණේ මගේ පිටිපස්සේ හිනා වෙවී උන්නු අපූර්ව දැකලා.කලු පාට ටී ෂර්ට් එකකුයි, ලා නිල් පාට ඩෙනිමකුයි ඇඳලා උන්නු අපූර්වගේ හිසකෙස් සුලඟට අවුල් වෙලා, ඔහුට එක් කරලා තිබ්බේ දඟකාර පෙනුමක්. ඔහු මං දිහාවට පය ඉක්මණ් කළා.මම ඔහුට යන්තම් හිනා වුණා.
"මම එන්නැති වෙයි කියලා හිතුවා නේද?"
මම හිස වනල නැහැයි කිව්වා.
"බොරු"
"ආවේ නැත්තේ ඇයි කියලයි හිතුවේ"
'ඇයි මං එන්නම් කිව්වේ කියලා හිතුවේ නැද්ද?"
"හිතුවා. ඒත් හිතාගන්න බැරි වුණා" මම කිව්වා.
"අක්කි මුකුත් හිතන්නේ නැත්නම් මම දෙයක් අහන්නද?"
" අහන්න"
"අපි කොහාට හරි යමුද, නිදහසේ කතා කරන්න පුලුවන් තැනකට?"
"ම්ම්..." මට ඉහලට ගත්තු හුස්ම පහලට දාන්නත් මොහොතකට අමතක වුනා වගේ. මම ඇස් ලොකු කර ගත්තා.
"ප්ලීස්, මං කිව්වනේ වරදවා හිතන්න එපා කියලා. මාව විශ්වාස නැද්ද ඔයාට?"
මට කරන්න ඕන දෙයක් හිතා ගන්න බැරි වුණා. හුඟාක් වෙලා හිතලා අන්තිමට මම එකඟ වුනා.
"ඔයාට කොහාටද යන්න ඕනෙ?" අපූර්ව ඇහුවා.
"මම දන්නේ නැහැ"
ඔහු ටිකක් වෙලා කල්පනා කලා.
'එන්න යමු"
ඔහු මාව එක්ක ගියේ, නගරය මැදම තිබුණ පුංචි , ලස්සන අවන්හලක් ඇතුලට. පුටු දෙකක් විතරක් තිබ්බ මේසයක් අසල නතර වුණ ඔහු මට වාඩිවෙන්න පුටුවක් ඇදලා දුන්නා. ඊට පස්සේ ඔහු මා ඉස්සරහින් වාදි වුණා. මම ඇත්තටම මෙහෙම කරන්නේ ඇයි කියලා මංවත් දැනං හිටියේ නැහැ. තේරුමක් තිබ්බේ නැතත් අපූර්වට පිටුපාන්න බැරි ගතියක් මට දැනිලා තිබ්බා.
මම මේසේ අඳලා තිබුණ රටාව දිහා බලාගෙන නිහඬව හිටියත් මගේ හිතේ යකාගේ කම්මල වගේ විවිධ සිතුවිලි පොරකමින් තිබුණා.
"අක්කි මොනවද හිතන්නේ? මම මෙහෙම කරන්නේ ඇයි කියලද?"
මගේ හිත තේරුණා වගේ අපූර්ව ඇහුවා. එක අතකට මම වෙන මොනවා හිතන්නද?
"ඔයා හිනාවෙන්නෙත් නෑ අද. ඔයා ඉන්නේ බයවෙලා වගේ."
"මම මීට කලින් කවදාවත් කිසි කෙනෙක් එක්ක මෙහෙම ඇවිත් නෑ" මම ඔහු දිහා නොබලම කිව්වා.
"මම දන්නවා අක්කි. "
එවෙලේම වගේ වේටර්වරයා ආපු නිසාවෙන් අපේ කතාව මදකට නතර වුනා.
"අපට ඔරේන්ජ් ජූස්  දෙකක් ගේන්න" අපූර්ව කිව්වා. ඊට පස්සේ ඔහු ආයෙම මං දිහාවට හැරුණා.
"මම කියන දේ අහං ඉන්නවද?" ඔහු ඇහුවා මගෙන්.
මම මුකුත් නොකියම ඔහු දිහා බැලුවා.
"අක්කිව මම මුලින්ම දැක්කේ එදා බැඩ්මින්ටන් ගහපු දවසේ. දැකපු ගමන් ඔයා ගැන මගේ හිතේ ඇති වුණේ පැහැදීමක්. මං දන්නේ නෑ ඇයි කියලා_' ඔහු මගෙන් ඉවතට ඇස් අරගෙන කිව්වා.
"මටත් ඉන්නව අක්ක කෙනෙක්. එයා අවුරුදු පහක් තිස්සේ දැන් රට. මම දන්නේ නෑ එයාට නිකම් වත් මාව මතක් වෙන්වද කියලා. අපි දෙන්නා අතරේ කොහොමටත් ඒ තරම් බැඳීමක් තිබ්බේ නෑ. මම එයාට කතා කලෙත් ජෙනී කියලා. අක්කි කියන්න මට කවදාවත් හිතිලා නෑ. එයා අපි ගන කවදාවත් හිතුවේ නැහැ. අන්තිමට මමාගෙයි, ඩැඩාගෙයි හිත් රිද්දලා, අපේ රිලේෂ්න් කෙනෙක් එක්කම රට ගියා. දැන් ඉඳ හිට කතා කළත්, අපිව බලන්න ඕන කියලා නිකම්වත් මෙහේ එන්නේ නැහැ. අන්තිමට අපි තුන් දෙනා ගෙදර තනි වුණා. මම හොඳටෝම තනි වුනා. ඒත් එයාව මට ඕන නෑ අක්කි"
අපූර්ව සුසුමක් හෙලුවා. මම ඔහු දිහාම බලගෙන උන්නේ කියන්න දෙයක් හිතා ගන්න බැරිව.
වේටර්වරයා ආපු නිසා ආයෙම අපේ කතාවට බාධා වුණා. දොඩම් වීදුරු දෙක මේසය මත තියපු ඔහු යන්න ගියාම අපූර්ව ආපහු කතාව පටන් ගත්තා.
"මට ජෙනී නැති පාලුව නොදනුනේ හර්ෂි අක්කා නිසා. එයා හරිම හොඳයි. මම එයාට හරිම ආදරෙයි" අපූර්ව කිව්වේ පුංචි හිනාවකුත් එක්ක. මම ත් යන්තමට හිනා වුනා.
"දන්නවද අක්කි, මේ ලෝකෙන්ම මට මල්ලි කියලා ලෙන්ගතුව කතාකරන්නේ ඔයා විතරයි. ඔයත් හර්ෂි අක්ක වගේම හරිම හොඳයි. ඒථ් හර්ෂි අක්කට වඩා මොකක්දෝ ලඟ බවක් ඔයා ගැන මට දැනෙනවා. එදා ඔයාගෙ ඇස් වල කඳුලු දැකලා මට හරියට දුක හිතුණා. මම කැමතියි ඔයාගේ දුක බෙදා ගන්න අක්කි. ඔයා මොනවා හිතයිද මම දන්නේ නැහැ, ඒත් මම කැමතියි මීට වඩා ඔයාට ලං වෙන්න."
අපූර්ව නැවතිල්ලේ, බොහොම පැහැදිලිව මට කිව්වා. මගේ උගුර කට වේලිලා තිබුණ හන්ද මම බීම වීදුරුව තොල ගෑවා. අපූර්ව මා දිහා බාලගෙන ඉන්න බව මට දැනුනා.
"ඔයා කියන දේ මට තේරෙන්නෙ නෑ අපූර්ව.මීට වඩා ලං වෙන්න කියන්නෙ මොකක්ද?" මගේ හිත හොඳටම සසල වෙලයි තිබුණේ.
"මං ගැන වැරදියට හිතන්න එපා. මම අදහස් කළේ අපි හැම දෙයක් ගැනම ඕපන්ලි කතා කරමු කියලා. දුක, සතුට හැම දෙයක් ගැනම. මට ඔයා ගැන කියන්න. මම කැමතියි දැනගන්න"
අපූර්ව එහෙම කිව්වා. මම ආයෙම මේස රෙද්ද මත ඇස් රැඳෙව්වා.අපූර්වගෙ දයාබරත්වය මාව වසාගෙන පැතිරෙනවා වගේ මට දැනුනා. ඒ තුල ඔහුට මොකක්දෝ අවනත වීමක් මගේ හිතේ තියෙන වගක් මට තේරුණා.
"මං ගැන මොනා කියන්නද මල්ලි. මට අම්මයි, නංඟියි, අයියයි, සැර අප්පච්චි කෙනෙකුයි ඉන්නවා. සීයා පප්පයි, අච්චි මම්මයි ඉන්නවා. එච්චරයි"
මම වෙලා අරගෙන කිව්වා.
"එහෙනම් ඇයි අක්කි දුකින් ඉන්නේ? ඇයි ගෙදර මතක් කලාම ඔයාගේ ඇස් වලට කඳුලු පිරෙන්නේ?"
මගේ හිත ආයෙමත් නොසන්සුන් වුනා. මම මූණට වැටුන කෙස් රොදක් කන පිටිපස්සට කලේ අපූර්ව දිහා නොබලම.
"මට කියන්න අක්කි. හිතේ තියෙන දුක තව කාට හරි කිව්වාම ඒ දුක අඩු වෙනවා"
අපූර්ව හෙමින්, දරාගන්න බැරි තරම් දයාබර හඬකින් කිව්වා.අන්තිමට මම කටහඬ අවදි කලා.
"මම නුවරට පොඩ්ඩක්වත් කැමති නෑ මල්ලි. මම ගෙදර ඉඳපු කාලෙ මම හිටියේ සතුටින්, සමනළයෙක් වගේ සැහැල්ලුවෙන්. ඒත් අපේ අප්පච්චිට ඕන වුණේ ඒක නෙවෙයි. එයාට ඕන වුණා මම උසස් පෙලට විද්‍යාව කරන්න, මාව මේ විදියට නුවර එවන්න. මම කවදාවත් අප්පච්චිට අකීකරු වෙලා නැහැ. මම මේ ගමනට කොහොමටවත් කැමති වුණේ නැහැ. ඒත් මම මේකට අකමැති වුණා නම් අම්මට තමා විසුමක් නැති වෙන්නේ.  අයියා හිතුවක්කාර වුණ එකට අම්ම අදටත් බැනුම් අහනවා. අප්පච්චි අපට ආදරේ නැතුව නෙවෙයි. එයාට ඕනෙ අපට හොඳම දේ දෙන්න බව මං දන්නවා. ඒත් ඒ දේ අපට ඕන දේ ද කියලා එයා හිතන්නේ නෑ.දැන් අප්පච්චි හදන්නේ අපිවත් අර රට යන්න. අපට කරන්න දෙයක් නෑ. මට අම්ම මතක් වෙද්දි දුකයි. අප්පච්චි නිසා විඳවන්නේ අම්මා"
මම හැල්මේ කියාගෙන ගියා. මේවා ගැන මම කා එක්කවත් කතා කරන්න  අකමැති වුණත් අපූර්ව ලඟදි මට හැමදේම කියන්න පුලුවන්කමක් ලැබුණා. ඇස් වලට උණපු කඳුලු කම්මුල දිගේ බේරිලා ඇවිත් වැටුනේ බීම වීදුරුවට. ඊට පස්සෙ තව කඳුලු බිංදු දෙකක් වැටුණා. මම ඇස් පියා ගත්තා.
"මට බය හිතෙනවා අපූර්ව. කවදා හරි මටත් අප්පච්චිට අකීකරු වෙන්න හිතෙයිවත්දෝ කියලා. එහෙම වුණොත් මොනා වෙයිද කියලා මට හිතා ගන්න බෑ."
මගේ කම්මුලට දැනුණ සීතල ඇඟිලි පහසක් නිසා මගේ ඇස් ඇරුණේ නිරායාසයෙන්ම. මුකුත් නොකියාම අපූර්ව මගේ කඳුලු පිස දැම්මා. මම උන්නේ ගල් ගැහිලා වගේ.
"අඬන්න එපා අක්කි.. ඔයාගේ හිත හදා ගන්න මට උදව් කරන්න දෙන්න.සමහරවිට හොඳ යාලුවෙක් හිටියොත් ඔයාට ගෙදර අය නැති පාලුව දැනෙන එක අඩු වේවි" අපූර්ව ඉක්මණට අත ඉවතට අරන් කිව්වා
මගේ නහය බර වෙලා තිබුණා. මම ලේන්සුවෙන් ඇස් තෙත මාත්තු කර ගත්තා.
"සමහරවිට ඔව්" මම කිව්වා.
අපූර්ව හුඟක් වෙලා මගේ දිහා බලාගෙන උන්නා මාව අපහසුතාවයට පත්වෙනකල්ම. මම ඔහුගේ දෑස් මගහැරලා බිම බලාගත්තා.
"ඔයා පව් අක්කි" අපූර්ව හෙමිහිට කිව්වා.
ආපහු ගෙදර එද්දි මගේ හිතේ අපූර්ව ගැන තිබුණේ කියා ගන්න බැරි විදියේ හැඟීමක්. පැහැදීමක්, ලෙන්ගතුකමක් වගෙම වෙනදට වඩා ලඟ බවක් මට ඔහු ගැන දැනෙමින් තිබුණා. ඒ වගේම හිතේ එකවිදියක සැහැල්ලුවකුත් මට දැනුණා. ඒ මම හිතේ තෙරපගෙන උන්නු දේවල් ටිකක් අපූර්වට කිව්ව නිසා වෙන්න ඇති. මං මේ විදියට පිරිමියෙක් ඉස්සරහා කඩා වැටුණේ ඇයි කියලා තේරුම් ගන්න මට ඕන වුණා. මට තේරුණ එකම දේ නම් නම් වගේම අපූර්වත් අපූරු බව විතරයි.

සය වෙනි දිගහැරුම

"හොඳයි, මෙන්න තියෙනවා ඔයාලා ලියාගෙන ආපු පොයම් වල හරි වැරදි බලපුවා. චේතිය මේ ටික බෙදන්න. මෙත්මා, චාමරී, කෝලිත, ඔයාලගේ පොයම් හරිම හොඳයි. කොල ටික බෙදුවට පස්සේ අපි පංතියටම ඇහෙන්න එවා කියවමු".
ගජධීර මැඩම් කිව්වාම මට දැනුනේ සතුටක්.
මම ලිව්වේ "ජිවිතය" කියලා කවි පංතියක්.
"ලස්සනයි ඉන්දි...මට නම් නිකමටවත් ඔහොම අදහස් එන්නේ නෑනෙ."මම කවිය කියවලා ඉවර වෙලා වාඩි වුණාම එහෙම කිව්වේ හිරුණි. පංතියේදි අපි එක්ක උන්නු අනික් යෙහෙළිය තමා හිරුණි. ඇය ආවෙ මාතලේ ඉඳලා.
"බලන්නකෝ අද සෙනසුරාද වෙලත් වරුවක් ක්ලාස් දාලා නේ.මට නම් එපා වෙනවා."
අමා විවේකයේදි අපට පාන් වගයක් බෙදන ගමන් කිව්වා.
"ඒක හොඳයි නේ අමා. ගෙදරට වෙලා නිකම් ඉන්නවට වඩා. අනික ගජධීර මැඩම් නේ ඉන්නේ." මම කිව්වා.
"ඔයා හිතන්නේ මම ගෙදරට වෙලා නිකම් ඉන්නවා කියලද?"
"ඇයි ඔයා මොනවද කරන්නේ?" හිරුණි අහුවා.
"මම නිදියනවා, කනවා, TV බලනවා, ආයෙ කනවා, නානවා...ඕව කරන්න ගියාම දවසත් මදි සමහර වෙලාවට."
අමා ඔහේ කියාගෙන ගියා.
"ඔය කිව්වේ.." හිරුණි 'අනේ මන්දා' කියන්න වගේ හිස වැනුවා. මම හිනා වුණා.
"හා ඒක පැත්තක දාමු කෝ. අද ක්ලාස් ඇරිලා අපි මාළිගාවේ යමුද?"
හිරුණිගේ යෝජනවට අපි එකඟ වුණේ එක පයින්.

පන්තිය ඉවර වුණේ දොලහමාරට විතර. මම අමායි, හිරුණියි එක්ක ලහි ලහියේ එළියට ආවා.
"ඉන්දි දුවන්නේ හරියට දැන්ම නොගියොත් මාලිගාව පැනලා දුවයි වගේ නෙ."
හිරුණි අමා එක්ක මගේ පස්සෙන් එන ගමන් කිව්වා. අපි හිනා වෙවීම පාරට බහිද්දිම වගේ මගේ ඇස් ගියේ ට්‍රිනිටි කොලේජ් එක පැත්තේ ඉඳලා ආපු කොලු රංචුවක් දිහාට.  ඒ වෙන දෙයක් නිසා නෙවෙයි. ඒ කොලු රංචුවට මැදි වෙලා අපූර්වත් අපි උන්නු දිහාට එමින් හිටපු හන්දා. අතේ තිබ්බ එකම පොතත් රෝල් කරගෙන, කොලො රැලත් එක්ක මොන මොනවාදෝ කියවමින් ආපු ඔහු එක පාරටම මාව දැක්කා. ඔහුගේ මූණේ ඇඳුනේ අපූරු හිනාවක්. ලා නිල් පාට කොතු වැටුණ කමිසෙත්, නිල් පාට ඩෙනිම් කලිසමත් නිසා අපූර්ව වෙනදට වඩා හැඩයි කියලා මට හිතුණා. මම හිත හිත ඉද්දි ඔහු මගේ ලඟටම ඇවිත්.
"හෙලෝ අක්කි...කොහේද මේ?" ඔහු ඇහුවා.
"අපට අදත් එක්ස්ට්‍රා ක්ලාස් එකක්. දැනුයි එක ඉවර වෙලා අපි එන්නේ.ඉතිං  ඔයා කොහේද ගියේ? "
…"අද සුධර්මාරාමේ ෆිසික්ස් ක්ලාස් එක. අපිත් මේ එක ඉවට වෙලා එන ගමන්"
ඔහුගේ යාලුවෝ කැල අපට එහායින් නතර වෙලා අපූර්ව එනකල් බලාගෙන් හිටි බව මම දැක්කා.
"අපූ...අදම එනවද?" එතන හිටපු කෙනෙක් කෑ ගහද්දි මට සියුම් ලැජ්ජාවකුත් දැනුනා.
"හිටපං ටිකක්" කියලා කෑ ගහපු අපූර්ව ආයෙම මා දිහාට හැරුණා.
 "අක්කි දැන් ගෙදරද යන්නෙ?"
"නෑ මං අර යාලුවෝ දෙන්නා එක්ක මාළිගාවේ යන්න කියලා"
මම අපට ටිකක් එහාට වෙන්න හිටපු අමායි, හිරුණියි පෙන්නලා කිව්වා.
"එනවද යන්න?" මම ඔහුගෙන් ඇහුවේ නිකමට වගේ.
"අපූ...උඹ එනවද අපි එන්නද?" අපූර්වගේ යාලුවෝ ආයෙම කෑ ගහනවා.
"යන්න යන්න මම එන්නම්" අපූර්ව අත වනලා යාලුවන්ට කිව්වා. ඒ පාර කොලු රැල ඉබි ගමනින් ඉස්සරහට ඇදෙන්න වුණා.
"මාළිගාවේ යන්න බෑ අක්කි. ඔයා ගිහින් එන්න. මම ඔයා එනකල් ඉන්නම්"
අපූර්ව එහෙම කිව්වාම මට හිතා ගන්න බැරි වුනා මම මොනවා කියන්නද කියලා.ඔහු මම එනකල් ඉන්නව කිව්වේ අයි කියල්ල මට එකපාරටම හිතුණා. මොකද වෙනදා අපි අහම්බෙන් හම්බවුනොත් මිසක අපූර්ව මම එනකල් ඉඳලා නැති හන්දා.
"නෑ. නෑ.මට තනියට එන්න කිව්වා නෙවෙයි. නිකමට යමු කිව්වේ. එහෙනම් ඔයා යන්න. අන්න ඒ පාර යාලුවො ටික අතන නතර වෙලා බලන් ඉන්නවා"
මම කිව්වාම අපූර්ව යන්න හැරුණා. මම ගිහිං හිරුණිටයි, අමාටයි එකතු වුණා.
"කවුද ඒ හැන්ඩියා?" එහෙම ඇහුවේ අමා.
"අනේ ඒ පුංචි අම්මලගේ ගෙදර එහාපැත්තේ ගෙදර ඉන්න මල්ලි"
"ආ...මල්ලිද?ඇත්තටම? පේන්නේ නම් නෑ" හිරුණි අමුතු හිනාවක් පාලා කිව්වා. මගේ හිතට දැනුනේ නොසතුටක්.
"ඔය ඉතිං ...මොනවා කිව්වත් වැරදියට නේ හිතන්නේ." මම කිව්වේ අහක බලා ගෙන.
"අපි එහෙම් හිතුවට කමක් නෑ. අසල්වැසියාට ප්‍රේම කරනවා එහෙම නෙවේ හරිද පුතේ?"
අමා මගේ මූණට එබිලා කියද්දි මම ඇයට රැව්වා.

දළදා මලිගාවත මම හැමදාමත් හුඟක් ආසා කලා. ගල්පදිපෙල නැගලා ගිහින් මාළිගාවට ඇතුල් වෙද්දි හිතටත්,ගතටත් දැනුනේ පුදුමාකාර සනීපයක්. මාලිගාව ඇතුලේ සෑහෙන්න සෙනග හිටියා. ඒ අතරේ විදේශික අයත් හුඟක් හිටියා. අපි ඉහල මාලෙට නැගලා, අරගෙන ආපු සුදු නෙලුම් මල් පූජා කලා. පන්සිල් අරගෙන් ඉවර වෙලත් අපි ටිකක් වෙලා උඩමාලෙ වාඩි වෙලා හිටියා.
"අපි එහෙනම් යමුද?" හිරුණි බිම තියලා තිබුණ බෑග් එක අතට ගන්න ගමන් ඇහුවා. මම ඇයත් එක්ක ම නැගිට්ටා.

"මදෑ.. ඒකයි හතලිස්පහයි වෙලාව. මම කිව්වනේ මියුසියම් එක බලන්න ගියොත් වෙලා යයි කියලා."
අමා නෝක්කඩු කිව්වේ අපි මාලිගාවේ කෞතුකාගාරෙ බලල ඉවර වෙලා පහලට බහිද්දි.
"හරි හරි. රෑ එකයි හතලිස්පහ උනේ නෑනෙ. දැන් ඉක්මණට යමු" හිරුණි කිව්වා.
අපි මාලිගාවෙන් පිට වෙලා මාලිගාවේ පිටිපස්ස පැත්තෙන් වැව රවුමට අවතීර්ණ වුණා.
"අපි ක්ලොක් ටවර් එක ලඟට යනවා.ඔයා ටොරිංටන් එක ලඟට යනවද, නැත්නම් මෙතනින් නගිනවද?"
වැව රවුමෙන් පහලට බහින පඩිපෙල ලඟ නතර වෙල අමා ඇහුවා.
"මං මෙතනින් නගින්නම්"
"තනි නෑනෙ නේද? එක්කෝ අපි ඔයාව බස් එකකට නග්ගලාම යන්නද?"
හිරුණි වටපිට බල බල මගෙන් ඇහුවා. ඒත් මම මුකුත් කියන්න කලින් අමා එක පාරම හිරුණිට ඇනලා කෑ ගැහුවා.
"ඕන වෙන එකක් නෑ හිරු. අන්න මෙයාගේ නේබර් කාරයා මේ පැත්තත එනවා. දැන් තනි නෑනෙ කොහොමත්"
මමයි, හිරුණියි එක පාරටම හැරිලා බලද්දි වැව රවුමේ එහා පැත්තේ ඉඳන් එමින් හිටියේ අපූර්ව තමයි.

"අපි එහෙනම් යනවා මෙත්." හිරුණි අමාවත් ඇදගෙන පඩිපෙල බැහැලා යන්න ගියා. මම හිටියේ අන්ද මන්ද වෙලා. ඒ දෙන්නාගේ මේ හැසිරීම මගේ හිතේ ඇති කලේ අමනාපයක්. අපූර්ව සහ මං ගැන එයාලා වැරදියට හිතාගෙන ඉන්නවාවත්දෝ කියලා හිතුනම මට දැනුනේ තරහක් එක්කම අනියත බයක්. අපූර්ව ලඟට ඇවිත් කතා කරනකල්ම මම බලාගෙන හිටියේ අමා ලා ගිය දිහාව.
"මම ගොඩක් වෙලා බලාගෙන හිටියා"
අපූර්ව මට කිව්වාම මම එයා දිහාවට හැරුණේ අමනාපෙන්මයි.
"මොකටද?"
මං එහෙම ඇහුවාම අපූර්ව එකපාරටම උත්තරයක් දෙන්න බැරුව අන්ද මන්ද වුනා.මම අපූර්ව දිහාම බලාගෙන උනා. අපූර්වත් මගේ දිහා මොහොතක් බලාගෙන ඉඳලා බිම බලා ගත්තා. ආයෙම එක පාරක් මා දිහා බලපු ඔහු එක පාරටම පඩි පෙල බැහැලා යන්න ගියා.ඔහුගේ හිත රිදුන බව මට තේරෙද්දි අපූර්ව පේන තෙක් මානේක වත් හිටියේ නැහැ. හිතේ තිබුණ අපැහැදිලිකම වෙනුවට හිතට මෝදු වුනේ දුකක්.
මම බස් එකකට නැගගත්තේ ඒ සිහියෙන්මයි. වෙනදට බස් එකෙ හිර වෙද්දි මට තරහා ආවත් අද ඒ කිසි දෙයක් දැනුනේ නැති ගාණයි. 'මම අපූර්වට ඒ විදියට කතා කලේ ඇයි?' මම කල්පනා කලා. 'ඔහුගේ හිත හොඳකමට මම එනකල් හිටපු එක මම හෑල්ලුවට ලක් කලා කියලා අපූර්වට හිතුනොත්?නැත්නම් මම ඔහු ගැන වැරදියට තේරුම් ගත්තා කියලා හිතුවොත්?' එහෙම් හිතද්දි මට දැනුනේ මහා පසුතැවිල්ලක්. 'ඒත් ඉතිං දැන් මොනවා කරන්නද?'

"ඉන්දි අද දවල්ට කන්නේ නැද්ද?"
මම ඇඳේ දිගා වෙලා හිත හිත ඉද්දි කාමරේට ආපු පුංචම්මා ඇහුවා. මම හෙමින් නැගිටලා ඇඳේ වාඩි වුනා.
"කන්න බෑ වගේ පුංචම්මේ"
"එහෙම කියලා කොහොමද? ඔය තාම උදේ කාපු පාර නේද? හා හා, යමු පහලට. මම බත් බෙදුවා."
පුංචම්මා මාවත් ඇදගෙන පහලට ගියා.
"අනේ කන්න බෑ පුංචම්මේ" මම කෙඳිරිගෑවා.
"නෑ, නෑ කන්නම ඕන. ඉන්නකෝ ඔයාට බැරි නම් මම කවන්න."
පුංචම්මා බත් එක අතට ගත්තා.
මට මතක් වුනේ අම්මාව. එක පවුලේ නූනත් පුංචම්මටත් තිබ්බේ අම්මගේ ගති ගුණ. අම්මා නැති පාලුව මට ඒ තරම් නොදැනුනේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති. පුංචම්මා හර්ෂි අක්කට තරම්ම මටත් ආදරේ බව මම දැනගෙන  හිටියා.
"දීපා.. දීපා.."
පුංචම්මා මට බත් කවන අතරතුරේ කවුදෝ කතා කරනවා අපට ඇහුනා.
"සුධර්මා ද කොහේද?"
පුංචම්මා කුස්සියේ දොරෙන් එබිලා බැලුවා.
"ආ සුධර්මා...එන්න. එන්න." ඊලඟට ලොකු හිනාවකින් මූන සරසාගත්තු පුංචම්මා කිව්වා.
"වැඩක්ද?" එහෙම් අහගෙන කුස්සියට ආවෙ ලස්ස්සන ගවුමක් ඇඳගත්තු ගැහැණු කෙනෙක්. මගේ ඇස් දෙක එක පාරටම ගියේ ඇගේ දිගම දිග කොණ්ඩෙට.
"මේ අලි බබාලට කවනවා"
පුංචම්මා කියද්දි අය මං දිහා බලලා හිනාවක් පෑවා. ඇය බොහොමත් ලස්සන බව මම දැක්කේ මෙවෙලේ. පුංචි ඇස් දෙකකුයි, හොඳට දැකලා පුරුදු ලස්සන හිනාවකුයි ඇයට තිබුණා.
"අයියාගේ දුව නේද?" ඇය ඇහුවා.
'ඔව්. ඉන්දි දන්නවද මේ කවුද කියලා? මේ අපූගේ අම්මා"
කටට ගත්තු බත් පිඩ එහෙම්මම මට ගිලුන. ඒත් මම අමාරුවෙන් හිනා වුණා.
"පුතා කිව්වා ලස්සන අක්කි කෙනෙක් ඇවිත් ඉන්නවා කියලා. ඒත් මම හිතුවේ නෑ නෙලුම්ගේ දුව කියලා"
එහෙම කිව්වාම මට තේරුනා ඇය අපේ අම්මවත් අඳුනන බව.
"ඉතිං හිටගෙන ඉන්නේ වාඩි වෙන්නකෝ."
පුංචම්මා බත් පිඩක් අනමින්ම කිව්වා. මට බත් කෑවා ඇති කියලා හිතුනා.
"මට ඇති පුංචම්මා" මම ඉඳගෙන උන්නු මේසෙන් බැහැලා වතුර බොන්න ෆ්‍රිජ් එක ලඟට ගියා.
"අනේ වාඩි වෙවී ඉන්න බෑ දීපා. ගෙදර කවුරුත් නෑ. පුතා තාම ආවෙත් නෑ. මං මේ ආවෙ හවස සමිති රස්වීමට යනවද අහන්න."
සුධර්මා ඇන්ති කියනවවා මට ඇහුණා. මම වතුර වීදුරුවත් අරන් එලියට ආවා. ආයෙමත් අර පසුතැවිල්ල මුසු හැඟීම මගේ හිතට ආවා වගේ. 'අපූර්ව කොහේ ගිහින්ද?"
"දුව මම එහෙනම් යනවා. එන්න වෙලාවක අපේ ගෙදා. මමත් තනියෙම නේ ඉන්නේ"
නොහිතපු වෙලාවක සුධර්මා ඇන්ටි ආව නිසා මගේ සිතුවිලි දැහැන බිඳ වැටුණා.
"හොඳයි ආන්ටි" මම හිනාවක් මුවට නගාගෙන කිව්වා.

"කෝ නංගි අම්මා?"
අක්ක ආපු බව මම දැක්කේ කුස්සියේ කැරට් කප කප ඉන්දැද්දියි.
"සමිතියට ගියා"
"මොන?"
"මරණාධාර වෙන්න ඇති"
"කීයට විතරද ගියේ?"
"මේ දැන් දැන්"
"හ්ම්ම්"
අක්කා හෙමින් හෙමින් කාමරේට යනවා මට ඇහුණා.
එයා ආපහු කුස්සියට එද්දි මම කැරට් කපලා ඉවරයි.
"මොකද අද කුස්සියට බැහැලා? ඔය කේතලේ තියන්න.."
එහෙම කියගෙන අක්කා ජනේලෙ ලඟ පුටුවේ වාඩි වුනා.
"රෑට නූඩ්ල්ස් හදන්න කැරට් කැපුවා"
මම කේතලේ ලිපෙන් තියලා, කැරට් භාජනේ මේසෙ උඩින් තිබ්බා.
"අද හරි වැඩක් වුනානෙ අක්කේ" අක්කා තේ හදන අතරතුර මම හිතේ තදකරගෙන හිටපු දේවල් අක්කට කියන්න පටන් ගත්තා.
"මොකෝ කොල්ලෙක් වත් පස්සෙන් ආවද?"
"නෑ අනේ, අහන්නකෝ...ඔන්න අද ක්ලාස් ඉවර වෙලා එද්දි මට අපූර්ව මුණගැහුණා. ඉතිං මම එයාට කතා කරලා යාලුවොත් එක්ක මාලිගාවේ ගියා. ආපහු ගෙදර එන්න එද්දි අපූර්ව වෙනදා වගේ මට හම්බවුණා_"
"වෙනදා වගේ?" අක්ක මට බාධා කලා.
"ඔව්. වෙනදත් සමහර දවස් වලත එයා ඉන්නවනේ. ඉතිං අමයි, හිරුයි මට විහිලු කලා එයා ගැන අනං මනං කියලා. මං හිටියේ තරහා ගිහින්. ඒ හින්දා මගේ අතින් අපූර්වගේ හිත රිදෙන දෙයක් කියවුණා."
"ඇයි.. ඒ මොකක්ද?"
මම මුලු විස්තරේම් අක්කට කිව්වාම එයත් කල්පනාවට වැටුණා.
"ඒ මල්ලි මම ගැන වැරදියට හිතයිද දන්නෙ නෑ අක්කේ?"
"අපූ දැන් මා එක්කමයි ආවේ. වෙනසක් නම් පේන්න තිබ්බේ නෑ හැබැයි.කොල්ලට දුක හිතෙන්න ඇති. මං වුණත් තනියෙම එනවා නම් මම එනකල් ඉඳලා, ගෙදරට ඇරලනවා. ජෙනිෆර් නැති අඩුව එයාට දැනෙනෙවා ඇති.පව්. අපි කතා කරලා බලමු"
අක්කා එහෙම කිව්වාම මට තවත් දුක හිතුණා.
මේ අතරේ ගෙදර ඉස්සරහ දොරේ සීනුව නාද වුණා. අක්ක මං දිහා බලලා ඉස්සරහට ගියා.එයා කා එක්කදෝ කතා කරනවා මට ඇහුණා. ඊලඟට අක්ක මට කතා කලා.
"නංඟී...සුධර්මා ඇන්ටි යතුර දීලා ගියාද?"
එහෙම දෙයක් මට දීලා තිබුණේ නැහැ. මම ඉස්සරහට ගියා.
"නෑනෙ. ඇයි?"
මගේ කකුල් දෙක එක පාරටම නතර වුණේ දොර ලඟ උන්නු අපූර්ව දැකලා.
"අයියෝ... මමා ඔහොමමයි. හැමදාම අමතක කරනවා. දැන් මොකද කරන්නෙ?"
අපූර්ව ඉණටත් අත් දෙක තියාගෙන කිව්වේ එපා වුන ගාණට.
"මමා එනකල් මෙහේ ඉන්න. එන්න ඇතුලට"
අක්කා කිව්වාම මම දොර රෙද්දට මුවා වුණා. ඔහු ගෙට එන්න අති.
"නංඟී..." අක්කා මට අඬගහනවා මට ඇහුණා.ඊලඟ මොහොතේ එකපාරටම ආපු අක්කට දොර රෙද්දට මුවා වෙලා උන්නු මාව නොපෙනුනු හන්දා එයා මගේ ඇඟේ හැපුණා. අපි දෙන්නම දෙපැත්තට විසි වුණේ එකට.
"මොනවා කරනවද මන්දා..."අක්කට කියවුණා.
මම අපූටත් එක්ක තේ හදාගෙන එනකල් යන්වාගිහින් කතා කරනවා"
ඊලඟට කුස්සියට ආපු ඇය කිව්වා.
මම චුට්ටක් වෙලා හිතුවා. වැරැද්ද මගේ නිසා මුලින් කතා කරන්න ඕනෙ මම තමා. මම දොර රෙද්ද අයින් කරගෙන හෙමිහිට ඉස්සරහට ගියා.අපූර්ව මම දැකපු ගමන්ම හිටගෙන අහක බලා ගත්තා.
"අපූර්ව.." මම කිව්වා නෙවෙයි මට කියවුණා. ඒ මම ඔහුට නම කියලා කතා කරපු පළවෙනි වතාව.
'අද මට තරහ ගිහින් හිටියේ යාලුවෝ කරපු විහිලුවකට, ඒකයි මා අතින් ඔයාගේ හිත රිදෙන දෙයක් කියවුණේ' මම එහෙම හිතුවට කියන්න දිව අගට ආවේ නැහැ. අපූර්ව ෆෝන් ඉවත බලාගෙනම හිටියා.
"මොකද දෙන්න අලුත් ගේම් එකක් ද? කත නොකර සිටගෙන සිටීම, ආ?"
හර්ෂි අක්ක තේ බන්දේසියක් උස්සාගෙන අපි අතරට එනකල්ම මම ඇයව දැක්කේ නැහැ.
"මොකද අපූ හිටගෙන? වාඩිවෙන්න, ඔයත් එන්න ඉන්දි."
අක්කා තේ මේසය උඩින් තියල මාවත් ලඟින් වාඩි කරවගත්තා. අපූර්ව තවමත් හිටගෙන. ඒ පාර අක්ක නැගිටල ඔහුවත් වාඩි කෙරෙව්වා.
" මොකද මේ දෙන්නා තරහා වෙලා. නෝනයි, මහත්තයයි වගේ. මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා එච්චර නම් දුරදිග යන්න එපා කියලා. මොනාද ළමයි මේ ඈ? අපූ මෙච්චර කල් හිටියා මාත් එක්ක කවදාවත් තරහා වෙලා නෑනෙ."
අක්කා කිව්වා. මම බලාගෙන හිටියේ මේසෙ උඩ සීනි ඇටයක් උස්සගන්න දඟලන කූඹියෙක් දිහා.
"තරහක් නෙවේ අක්කා. මම ආස නැහැ කාටවත් කරදරයක් වෙන්න."
කූඹියා සීනි ඇටේ එක්කම පෙරලුනා. මගේ හිස එසවුණේ නිරායාසයෙන්මයි.
"ඔයා කරදරයක් කියලා මං කිව්වද?" මම අහුවේ මඳක් සැරෙන්.
"එහෙනම් මොකටද අර විදියට කිව්වේ?"ඒ අපූර්ව.
ඒක ඔයාගේ වැරැද්දක් නෙවෙයි. මගේ යාලුවෝ මාව තරහා ගස්සලයි හිටියේ. ඒකයි. මම මල්ලි ගැන වැරැද්දක් හිතුවේ නැහැ"
මම කිව්වේ බිම බලාගෙන.
"ඉතිං ඔයාට තරහා ගියාම අහල පහල අය බයිට් ද?" අපූර්ව නපුරු විදියට ඇහුවා.
මම හිස උස්සලා ඔහු දිහා බැලුවේ පුදුමෙන්. ඔහු මට මේ විදියට කතාකරන එක මට හිතා ගන්න බැරි වුණා.මොහොතකට අපූර්වගේ දෑස් මගේ දෑස් වල පැටලුණා.
"නැහැ" මම හෙමින් කිව්වා ආයෙමත් බිම බලා ගන්න ගමන්.මගේ හිත රිදිලයි තිබුණේ අහේතුකවම.
"අයෑම් සොරි" මම ආයෙම කිව්වා. මගේ කටහඬ අමුතු වෙලා වග මට තේරුණා.
අපූර්ව දිග සුසුමක් හෙලන හඬ මට ඇහුනා.
"හරි, කමක් නෑ. ඒත් ආයෙම එහෙම කරන්න එපා. ඉට් හර්ට්ස්"
අපූර්ව වෙලා අරගෙන කිව්වා. මගේ හිත යන්තමට තිගැස්සුනා.
"අහෙම්...මේ... මමත් මෙතන ඉන්නවා" මෙච්චර වෙලා සද්ද නැතුව උන්නු අක්කා උගුරේ රැල් බුරුල් ඇරලා කිවා. අපූර්වගේ මූණේ පුංචි හිනාවක් ඇඳුනාම මටත් හිඅන ගියා.
"තේ නම් නිවිලා...බිස්කට් වත් කන්න ඉතින්"

රෑ කෑම කාලා අහවර වෙලා අක්කයි, මමයි කුස්සියේ පිඟන් ටික හෝදමින් ඉද්දි පුංචම්මා සාලෙ නාට්‍යයක් බලමින් හිටියා.
"ඉන්දි.." මම පිඟන් පිහ දම දම ඉද්දි අක්කා මට කතා කලේ මොකක්දෝ අහන්න වගේ.
"ම්ම්..." මම වැඩේ නොනවත්වාම හූමිටි තිබ්බා.
"නෑ... එක්කෝ ඕන නෑ." අක්ක ඊලඟට එහෙම කිව්වා.
මම ඒ පාර නම් වැඩේ නවත්තලා ඇය දිහා බැලුවා.
"ඇයි... කියන්නකෝ?"
"මුකුත් නෑ. මුකුත් නෑ."
අක්කා එහෙම කිව්වත් එයා මොනවා හරි අහන්න හිටිය බව මට තේරුණා. ඒත් එයා ඒක කිව්වෙම නැහැ.